Wednesday, May 28, 2008

Tuyo Na Naman

9:00pm - 5:30am = Rumarampa bilang callboy kapiling ang mga kapwa kong tagabigay-serbisyo. (Callboy as in lalaking nagtatrabaho sa call center.)

5:30am - 6:30am = Semi-tambay with the colleagues sabay uwi. Habang bumibiyahe e sandamakmak na naman ang iniisip ko.

6:30am - 7:30am = Almusal. Diyusko, tuyo na naman ang ulam ko.

7:30am - 9:00am = Intarwebs. Magba-blog sana ako pero masyado nang sintuyo ng ulam ko nu'ng umaga ang utak ko. Kaya siguro sa weekend na lang. Kung sisipagin.

9:00am - 4pm = Borlogs. At ang hirap-hirap matulog kung tirik ang araw, kung maingay sa labas, at kung may mga taong pinag-uusapan ka at ginagawa kang "laughing stock" nang hindi mo alam.

4pm - 5pm = Intarwebs ulet. Magigising na lang ako at santambak na naman ng mga messages sa YM ang hindi ko nasagot. May mga bagong emails din na wala namang iba kundi ang mga updates sa kung anu-anong websites. Minsan pa e nakakatanggap din ako ng death threats. Magba-bloghop din sana ako pero masyado naman sabog ang pag-unawa ko. Kaya sa weekend na lang din.

5pm - 7pm = Borlogs ulet.

7pm - 8pm = Mala-usad pagong na paghahanda para pumasok. Nakaw na intarwebs, tsibog, ligo, simpleng muni-muni, at nakaw na intarwebs ulet habang nagbibihis. Pagkalabas ko sa pinto, saka ko malalaman na kinakailangan kong bumalik ulet kasi may nakalimutan na naman ako.

8pm - 8:59pm = Dapat e bumibiyahe na ako nito kung ayaw kong ma-late at malintikan sa Team Manager ko.

Ganyan na lang ng ganyan ang mga araw ko nitong mga nakaraang panahon. Maaring pang mag-iba-iba 'yan. Depende kung meron kaming mandatory overtime at kung anumang lakad na biglang plano.

Sobrang stressed talaga ako nitong mga nakaraang araw. Idagdag mo pa ang mga stress na nakukuha ko sa kaiisip tungkol sa pag-aaral ko at sa personal kong buhay.

Masyado na akong stressed sa sarili kong mga problema para gumawa pa ng isa.

Sunday, May 4, 2008

Sobra Sa Stress, Kulang Sa...

Sobrang toxic at stressed ang nakaraang linggo ko. At tila yata hindi pa nakuntento ang pagkakataon, sinabayan pa ako ng sandamakmak na sakit.

Bahay-opisina-bahay-opisina na lang talaga ang drama ko ngayon. Hindi ako lumalabas hangga't walang nag-aaya. At kung meron man, bibihira na lang ako um-oo. Mas gusto ko na lang kasing makapagpahinga matapos ang isang buong shift na pumumpuno ng information overload. Buhay nga naman sa call center. Customer Service this, Proper Hold Procedures that. Flight Itineraries this, Offer Lowest Fare Itineraries that (airline reservations kasi 'yung account ko). Nakaka-praning. Andami-daming gagawin. Andami-daming mga bagay ang kailangang tandaan. Siguro kung computer memory ako at 64mb lang ang capacity ko, literal na akong nag-"hang" sa dami ng mga impormasyoness. Nasa training pa lang kami at nagra-rakenrol na agad kami. Pasalamat na lang ako at nakaka-survive pa ako at nagagawa ko naman ng tama ang mga bagay-bagay.

At dahil diyan, naging paborito akong target ng lagnat. Halos kada tapos ng shift ko e nilalagnat ako. Ewan ko kumbakit. Hindi naman ako buntis. Tapos, biglang sasakit ulo ko, na sa sobrang sakit e gusto ko nang ipaputol ('yung "ulo sa taas" 'yung binabanggit ko). Bibigat ang mga mata ko, mawawalan ako ng mood, nagiging iritable ako, at nababawasan ang pag-utot ko. Minsan pa e sasakit ngipin ko o magkaka-sore eyes ako panandalian. Madalas naman e laging masakit buong katawan ko sa pagod. At bago pa matapos ang nagdaang linggo, hindi ako tinatanan ng allergic rhinitis (sa madaling salita, sipon-at-hatching-combination to the maximum level). Sa katunayan, katatapos ko lang kumain habang tina-type ko ang blog entry na ito at masasabi kong wala akong nalasahan sa mga kinain ko. Hindi ko nalasahan 'yung kalamansi sa toyo. Hindi ko nalasahan 'yung sundae sa Ministop. Pagod. Daig ko pa 'yung nakipag-sex ng buong araw. Speaking of sex, SOBRA AKO SA STRESS, KULANG AKO SA SEX!

Kailangang maka-survive. Kailangang kumayod nang sa gayon ay maisakatuparan ko ang aking mga goals para sa taon na ito. Kailangan kong maging successful. Paninidigan ko ang sinabi ko sa nag-interview sa'kin. "One of these days, I'm going to do the same thing as what you're doing right now." Pati na rin sa trainer ko. "There will come a time where I'm gonna train others the same stuff that you're training me right now." Kailangan kong makapag-ipon para magkaro'n na rin ako ng sariling buhay at laya. Kailangan kong maging pogi!

Talk about pogi...

Isang araw habang break namin, nagyoyosi ako sa may smoking area ng building namin kasama ang ilan sa mga wavemates ko. Medyo kwentuhan lang naman nang biglang may isa sa kanila na lumapit sa'kin. Babae, medyo close ko naman kahit papaano kasi nakakakwentuhan ko minsan. Ma-appeal naman siya. Akala ko e makikisindi kaya ako naman si dukot ng lighter sa bulsa ko.

"Jake, crush kita. Seryoso."

Hindi ko alam kung ano ire-react ko. Ewan ko kung pinagtitripan ako nito o ewan. Napangiti na lang ako.

"Talaga?"

"Oo. Kasi ganito-ganyan-ganu'n-eclavouz-chenelyn-of-the-chuvaness..." (Basta binanggit niya 'yung mga dahilan niya at hindi ko na matandaan. 'Yoko rin namang ilagay dito at baka sabihin mo pang napakayabang ko.)

"Ayos," sabi ko, at kung anu-ano pang pag-sang-ayon na may ngiti bilang pasasalamat.

Bumalik siya sa kinauupuan niya. Umiral bigla ang pagkapilyo ko, binulong ko sa sarili ko, at humagikgik sa tawa... "Partida, hindi mo pa nakikita 'tong *toot* ko." Siyempre sasabihin ko lang 'yan kung gusto kong mawalan ng trabaho. Heheheh...

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails