Tuesday, October 19, 2010

Binibini Sa Jeepney

Lunes

Una kitang napansin nu'ng sumakay ka sa jeep na sinasakyan ko at naupo sa may tapat ko. Nag-aabang nuon ang jeep na mapuno ito. First glance ko pa lang sa'yo, napansin ko na agad-agad ang matamis mong ngiti. Ang iyong kagandahan ay nagliliwanag sa loob ng jeep. Nakalimutan ko ang mga katabi natin. Nakalimutan ko ang mga nagsisibusinang mga sasakyan. Nakalimutan kong malapit na akong ma-late.

Nu'ng umandar na ang jeep, nagpapalit-palit lang ang paningin ko sa'yo at sa mga natatanaw ko sa labas ng bintana. Sa bawat tingin ko sa'yo ay lalong gumaganda ang maganda mong labi kahit na hindi ka naman nakangiti. Naglalaro ang diwa ko: kunwari magkatabi tayo sa jeep, magkahawak-kamay habang dumadampi ang iyong mahalimuyak na buhok sa pisngi ko.

Pero kinakailangan ko nang bumaba ng jeep dahil dumating na ito sa destinasyon ko. Binigyan kita ng huling sulyap bago ako tuluyang bumaba. Simula sa oras na naglakad ako papuntang opisina hanggang sa pag-uwi ko sa bahay, lagi kong pinipilit na ipinta ang mukha mo sa isipan ko.

Martes

Nagmamadali akong makasakay ng jeep kasi baka ma-late ako. Palapit na ako sa jeep nang may napansin akong tila pamilyar na tao na sasakay din sa jeep. Bumuhos sa galak ang puso ko nang malaman kong ikaw 'yon. Sabay tayong sumakay sa jeep, at akalain mo nga naman, magkatabi tayo. Hindi lang dahil sa init ng umaga kaya ako pinagpapawisan, kundi dahil sa hindi maipaliwanag na nararamdaman ko ngayong katabi kita. Bahagya kong naamoy ang iyong pabango, at nagpagaan ito sa kaluluwa ko. Habang umaandar ang jeep, iniipon ko ang aking lakas para makausap kita. Kahit ano na lang ang masabi ko, basta magkaroon lang tayo ng panimulang kuneksyon. Pero bakit hindi ako makapagsalita? Bakit tuyo ang aking lalamunan? Kinakabahan ako dahil hindi ko alam. Nanigas na lang ako sa kaba at sa kawalan ng ideya kung ano'ng gagawin.

Bumaba na ako sa bababaan ko. Masayang malungkot. Wala man lang akong nagawa.


Miyerkules.

Tinantya ko ang oras ng pag-alis ko sa bahay. Inisip kong kung sa parehong oras ako aalis katulad ng kahapon ay paniguradong makakasabay ulet kita sa jeep.

Sumakay ako sa jeep na nag-aabang. Sinabi ko sa sarili kong bahala na. Patibayan na lang ng loob. Pakapalan na lang ng mukha. Hindi ako bababa ng jeep hangga't hindi kita nakakausap o mabati man lang ng magandang umaga.

Ilang minuto na, tila binasag ng pagkakataon ang trip ko. Napuno ang jeep. Hindi kita nakita. Inisa-isa ko ang bawat tao sa loob ng jeep. Walang kagandahang umaaliwalas. Walang magandang mga labi. Walang pabangong nakaka-hypnotize. Wala ka. Dumating na ang jeep sa destinasyon ko. Bumaba akong malungkot. Pinipilit ko pa ring ipinta ang mukha mo sa diwa ko pero kulang-kulang na ang pagkaka-alala ko sa'yo.

Huwebes

Hindi pa rin kita nakita.

Biyernes

:(



Picture Of The Day


Either that, or something extremely cheesy or plain gay. (Source: GraphJam)

Music: Nothing, but LSS'ing the opening song from Family Guy.
Mood: Sleepy and getting sickly.
Quote: "Nakakahiya naman sa mini-skirt mo." (Colleague)

Wednesday, October 6, 2010

Bunny Mass Index

Palagay ko, hindi ka maniniwala kung sasabihin ko sa'yong halos iisa lang ang naging timbang ko sa loob ng humigit-kumulang sampung taon. Pero dati pa 'yan. Simula kasi nu'ng 1st Year High School ako hanggang sa pangalawa kong trabaho, naglalaro lamang sa pagitan ng 110 at 120 pounds ang timbang ko. Partida pa 'yon dahil sobrang lakas kong kumain. Ang isang kainan ko dati ay halos katumbas na ng kainan ng dalawa hanggang tatlong tao. 'Yan ay dahil sa, paniwala ko, mabilis na metabolism ko. Madalas ko pa noon ipagmalaki sa mga kaibigan at sa mga naging girlfriend ko, "I can eat, eat, eat without getting fat, fat, fat.

Lalo pa akong naging underweight nu'ng dumaan ang "hari ng mga bitter" times ko na tumagal ng halos isa't kalahating taon. Breakup after 'tanginang breakup, sa pagkakaalala ko e halos isa o dalawang beses lang ako kung kumain sa isang araw. Lahat 'yan, wala sa oras. Pero nagbago ang lahat ng 'yan nang dumating ang dalawang pangyayari sa buhay ko.

Una, dumating sa buhay ko si Love. Bukod sa binusog niya ako sa pagmamahal, binusog din niya ako sa pagkain. Long story short, nanumbalik ang pagkain ko. Alam niyang mahilig ako sa pasta, sinigang, rice bowl, at adobo. Alam niyang hobby ko ang kumain sa labas, hindi ako mareklamo sa pagkain, at hindi ako mahirap pakainin. At oras na malaman niyang hindi ako kumakain sa tamang oras, paniguradong mamalditahin ako nu'n.

Pangalawa ay ang stress sa trabaho. Sa trabaho ko ngayon at sa trabaho ko bago ang ngayon, understatement na ang stress. Kung dati e hindi ako kumakain kapag depressed, ngayon naman e tumitriple ang pagkain ko. Alam mong may problema ako o stressed ako kapag gusto ko pang mag-KFC Fully Loaded Meal pagkatapos kong itaob ang Jollibee Supermeal, o kung dalawang beses akong magmeryenda. Halos hindi rin nawawalan ng instant noodles at sitsirya sa workdesk ko. Kontra-antok, kontra-stress.

At dito na nagsimulang humarurot ang timbang ko. Before I knew it, nagka-pisngi na ako. Ang masaya pa, may tiyan na rin ako. Mukha na akong Teletubbies na napariwara. At magugulat na lang tayong lahat, overweight na pala ako.

Sabi ng Body Mass Index ko (25.8), overweight na ako sa timbang na 170 pounds at taas na 5'8". Ayaw ko mang aminin, ayaw ko mang sabihin, ayaw ko mang gawin, kailangan kong mag-diet. At 'wag niyo akong sisimulan sa aking food blog.

Picture Of The Day


'Yun lang. (Source: Monday Thru Friday)

Music: None.
Mood: Horny.
Quote: "What most of us present to the world isn’t necessarily our true self: It’s a combination of years of bad habits and fear-based behavior. Our real self lies buried underneath all the insecurities and inhibitions. So rather than just being yourself, focus on discovering and permanently bringing to the surface your best self." (Neil Strauss)

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails